Het aangrijpende en spannende verhaal van een zeiltocht van Harderwijk via Engeland, door de Golf van Biscaje en langs Gibraltar naar Mallorca, Sardinie en Sicilie en door de straat van Messina naar Corfu (Griekenland).
Het is eind 1997 als de ervaren zeezeiler Henk Timmerman door een chartermaatschappij wordt ingehuurd om met zijn eigen zeiljacht een vloot van vakantiegangers in Griekenland te gaan begeleiden.
In het voorjaar daarop vertrekt hij samen met zijn partner Ellen om zijn schip vanuit Harderwijk ‘over te varen’ naar Griekenland.
Het wordt een adembenemende reis die twee maanden zal duren en waarbij het zeilersduo vaak de wanhoop nabij is.
Op meeslepende wijze doet Henk Timmerman verslag van deze door stormen en depressies bemoeilijkte tocht, waarbij hij regelmatig teruggrijpt naar zijn eerdere dramatische ervaringen op zee.
Aan het eind van het boek geeft hij bovendien praktische informatie over de techniek van het zeezeilen en de daarvoor benodigde (veiligheids) uitrusting.
Kortom een verhaal vol spanning en anvontuur.
Een spannend boek, dat op geen enkel zeiljacht mag ontbreken
De lucht is grauw en donkere wolken razen langs de hemel. De regen geselt mijn rug en als ik achterom probeer te kijken doet het pijn aan mijn ogen en zie ik bijna niets. Een grote golf pakt de achterkant van de boot op en probeert haar om te duwen. De boot maakt een schuiver en komt daardoor dwars op de golven te liggen. Met een oorverdovende klap slaat de golf tegen de zijkant van ons scheepje. Ze maakt slagzij waardoor het gangboord helemaal onder water verdwijnt. Binnen ziet Ellen het water langs de ramen stromen alsof ze in een aquarium kijkt. De polyester romp trilt over heel haar lengte en het houtwerk van de binnen betimmering kraakt in al z'n voegen. De stuurautomaat begint te piepen. De boot komt niet terug op haar oorspronkelijke koers. Ik schreeuw naar Ellen "Hou je vast". De volgende golf pakt de boot op en gooit haar op haar kant. Boven me hoor ik een hevig gebrul en even later stort een zee van water zich met donderend geweld over de boot heen. In plaats van op m'n vaste uitkijkplaats in de ingang van de kajuit onder de buiskap, hang ik nu tegen de binnenkant van de buiskap met m'n benen bungellend naar binnen.
We zijn omgeslagen.
We liggen plat.
De kuip staat half onder water en onder de buiskap door stroomt het zoute water de kajuit binnen. Het lijkt of de boot zo een eeuwigheid blijft liggen maar dan, als in slowmotion, richt zij zich weer op en schudt het water van zich af. De stuurautomaat dwingt de boot weer op haar oude koers terug. Het piepen houdt op en we snellen verder alsof er niets gebeurd is. Ik klim overeind en kijk om me heen. De mast staat nog rechtop en ook de zeilen zitten er nog aan. De kuip, die tot aan de kajuitingang vol staat met water, loopt langzaam door de twee grote loosgaten leeg. Voor zover ik even snel kan zien is er niets kapot alleen de marifoonantenne staat heen en weer te zwaaien.
Waarschijnlijk door de kracht van het water losgeslagen. "Ellen, Ellen is alles goed met je", schreeuw ik, boven het bulderen van de wind uit, naar binnen. Maar door het hevige lawaai hoort zij mij waarschijnlijk niet want ik krijg geen enkel antwoord. Ik schiet naar binnen en verwacht een grote ravage aan te treffen, maar tot mijn verbazing zie ik Ellen half versuft overeind komen van de bank aan de lage kant.
"Wat is er gebeurd" vraagt ze.
"We zijn plat geslagen" antwoord ik.
Ze is over de tafel heen op de bank geslingerd. Gelukkig is ze nergens hard tegenaan gekomen en heeft ze niets gebroken. We kijken om ons heen om de schade op te nemen en zien tot onze verrassing en opluchting dat er behalve de fluitketel niets van zijn plaats is gekomen. De fluitketel is van het fornuis af op de grond gevallen en het handvat is er afgebroken. Er ligt wat water op de vloer. De keuken en navigatietafel zijn nat van het binnengekomen zoute water. Al het apparaatuur doet het nog, al hoewel het wel nat is.
Het is een wonder dat we er zo goed vanaf gekomen zijn. Aan en in de boot is niets kapot. Alleen wij hebben waarschijnlijk een paar blauwe plekken opgelopen en ons ego is danig in de war. We staan behoorlijk te trillen op onze benen. De storm die ons heeft overvallen raast met een snelheid van 50 tot 60 kn. (windkracht 11-12 BF.) over ons heen en de golven hebben zich opgebouwd tot ver boven de mast die 16,5 meter hoog is. Dit duurt nu al enige dagen en hoe lang zal het nog doorgaan. Het is angstaanjagend. Hoe komen we hier ooit door.
Waarom hebben we ons laten ompraten om zo vroeg in het jaar de Golf van Biscaye over te steken.
Wat doen we hier eigenlijk.
We zijn omgeslagen.
We liggen plat.
De kuip staat half onder water en onder de buiskap door stroomt het zoute water de kajuit binnen. Het lijkt of de boot zo een eeuwigheid blijft liggen maar dan, als in slowmotion, richt zij zich weer op en schudt het water van zich af. De stuurautomaat dwingt de boot weer op haar oude koers terug. Het piepen houdt op en we snellen verder alsof er niets gebeurd is. Ik klim overeind en kijk om me heen. De mast staat nog rechtop en ook de zeilen zitten er nog aan. De kuip, die tot aan de kajuitingang vol staat met water, loopt langzaam door de twee grote loosgaten leeg. Voor zover ik even snel kan zien is er niets kapot alleen de marifoonantenne staat heen en weer te zwaaien.
Waarschijnlijk door de kracht van het water losgeslagen. "Ellen, Ellen is alles goed met je", schreeuw ik, boven het bulderen van de wind uit, naar binnen. Maar door het hevige lawaai hoort zij mij waarschijnlijk niet want ik krijg geen enkel antwoord. Ik schiet naar binnen en verwacht een grote ravage aan te treffen, maar tot mijn verbazing zie ik Ellen half versuft overeind komen van de bank aan de lage kant.
"Wat is er gebeurd" vraagt ze.
"We zijn plat geslagen" antwoord ik.
Ze is over de tafel heen op de bank geslingerd. Gelukkig is ze nergens hard tegenaan gekomen en heeft ze niets gebroken. We kijken om ons heen om de schade op te nemen en zien tot onze verrassing en opluchting dat er behalve de fluitketel niets van zijn plaats is gekomen. De fluitketel is van het fornuis af op de grond gevallen en het handvat is er afgebroken. Er ligt wat water op de vloer. De keuken en navigatietafel zijn nat van het binnengekomen zoute water. Al het apparaatuur doet het nog, al hoewel het wel nat is.
Het is een wonder dat we er zo goed vanaf gekomen zijn. Aan en in de boot is niets kapot. Alleen wij hebben waarschijnlijk een paar blauwe plekken opgelopen en ons ego is danig in de war. We staan behoorlijk te trillen op onze benen. De storm die ons heeft overvallen raast met een snelheid van 50 tot 60 kn. (windkracht 11-12 BF.) over ons heen en de golven hebben zich opgebouwd tot ver boven de mast die 16,5 meter hoog is. Dit duurt nu al enige dagen en hoe lang zal het nog doorgaan. Het is angstaanjagend. Hoe komen we hier ooit door.
Waarom hebben we ons laten ompraten om zo vroeg in het jaar de Golf van Biscaye over te steken.
Wat doen we hier eigenlijk.
voornaam
achternaam*
straat/nr.*
postcode*
plaats*
e-mail adres
aantal boeken*
opmerkingen
* verplichte velden
